Kościół Adwentystów Dnia Siódmego
www.adwentysci.waw.pl

WYDZIAŁ TRANSEUROPEJSKI POPARŁ ORDYNACJĘ KOBIET!

AKTUALNOŚCI ZE ŚWIATA | 24/11/2013 | jk

Na swym jesiennym dorocznym posiedzeniu Rada Wydziału Transeuropejskiego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego podjęła dyskusję nad otrzymanym Raportem w sprawie Teologii Ordynacji, opracowanym przez wydziałowy Komitet Badań Biblijnych.

Liczący aż 730 stron dokument odnosi się do szeregu zapytań dotyczących ordynacji, z którymi zwrócono się do komitetów badań biblijnych w trzynastu światowych wydziałach Kościoła. Raport dotyczy nie tylko ordynacji kobiet, lecz także hermeneutyki biblijnej, biblijnego nauczania na temat ordynacji, posługi duszpasterskiej, urzędów w Kościele, słownictwa, obrzędów, znaczenia wkładania rąk, ewolucji ordynacji po zamknięciu kanonu Nowego Testamentu, rozumienia i praktykowania ordynacji w głównych Kościołach chrześcijańskich, wprowadzenia ordynacji oraz jej ewolucji w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego, a także stanowiska Ellen White.

Pod koniec dwugodzinnej dyskusji członkowie Komitetu Wykonawczego jednomyślnie uchwalili w tajnym głosowaniu wniosek, by zaopiniowany pozytywnie raport przekazać światowemu adwentystycznemu Komitetowi Rewizji Teologii Ordynacji, który będzie obradował w dniach 21–25 stycznia 2014 r.

– Wyraźnie widać, że przywódcom Wydziału Transeuropejskiego zależy na dokładnej, całościowej rewizji ordynacji i na koncepcji duszpasterstwa mężczyzn i kobiet, tj. dostępnego dla obu płci – skomentował decyzję komitetu bardzo zaangażowany w badania Bertil Wiklander, przewodniczący Wydziału Transeuropejskiego i wydziałowego Komitetu Badań Biblijnych. – Pracowaliśmy nad tym raportem dziewiętnaście miesięcy i byliśmy zaskoczeni odkryciami poczynionymi na gruncie Biblii i różnych źródeł historycznych. Dzięki raportowi Kościół ma wszelkie powody, aby zrewidować swoje praktyki, tak żeby jeszcze bardziej współgrały z Pismem Świętym. Zdajemy sobie jednak sprawę, że nie zajmujemy się tym sami, toteż nie możemy się już doczekać dalszej współpracy ze światowym Kościołem w poszukiwaniu optymalnych rozwiązań przy jednoczesnym zachowaniu wspólnego celu.

Raport wpisuje się w ogólnoświatową adwentystyczną rewizję teologii ordynacji, która to inicjatywa została uchwalona na sesji Generalnej Konferencji w 2010 r., a harmonogram odnośnych działań przyjęto w październiku 2011 r. Każdy z trzynastu adwentystycznych wydziałów na świecie poproszono o zbadanie kwestii ordynacji i przedłożenie stosownych opinii Instytutowi Badań Biblijnych Generalnej Konferencji. Opinia instytutu trafi do Komitetu Rewizji Teologii Ordynacji, który z kolei przygotuje opinię dla Generalnej Konferencji. Następnie na jesiennej Radzie Kościoła w 2014 r. zapadnie decyzja, jaka opinia trafi pod obrady sesji Generalnej Konferencji w 2015 r.

Oprócz szczegółowej biblijno-egzegetycznej i historycznej analizy ordynacji oraz związanych z nią wszelkich najważniejszych aspektów raport Wydziału Transeuropejskiego zawiera następujących dwanaście propozycji:

A) KU BIBLIJNEMU KAPŁAŃSTWU WSZYSTKICH WIERZĄCYCH:

1. Skupienie się na misji i uczestnictwie wszystkich wiernych w niesieniu światu ratunku


Kwestia ordynacji winna być postrzegana, a nasze słownictwo określane w kontekście Bożego celu dla świata opisanego w pierwszych dwu rozdziałach Księgi Rodzaju oraz w kontekście wizji czasów końca z dwóch ostatnich rozdziałów Księgi Apokalipsy. W ten sposób zostaną wskrzeszone nauka o powszechnym kapłaństwie wszystkich wierzących oraz natchniona biblijna teologia posłannictwa, Kościoła i służby. Umożliwi to położenie teologicznego fundamentu pod zaktywizowanie do misji wszystkich członków.

2. Usunięcie dystansu na linii duchowieństwo – laikat oraz szczebli ordynacji

Proponujemy, aby Kościół przyjął prawdziwie biblijne zasady i uwolnił się od nieustannej zależności od „rzymskich” praktyk poprzez między innymi następujące kroki:
a) znalezienie sposobów na wyraźne dopuszczenie tzw. laikatu do obrzędu ordynacji (laikat jako czynnik uczestniczący w decyzjach diecezji i unii(1) o ordynowaniu pastorów);
b) usunięcie koncepcji „sukcesji apostolskiej”;
c) usunięcie dystansu na linii duchowieństwo – laikat oraz koncepcji, zgodnie z którą ordynowani pastorzy stanowią odrębną klasę członków mających wyższy status niż inni;
d) usunięcie szczebli ordynacji różniących poszczególnych „sług” pracujących w Kościele (w skali globalnej i lokalnej) oraz przyjęcie jednej koncepcji służby, z tym że ze zróżnicowaniem obowiązków udokumentowanych w listach uwierzytelniających;
e) usunięcie złożonych różnic między poszczególnymi szczeblami duszpasterstwa, jak pastor nieordynowany i ordynowany, pastor nieordynowany i ordynowany starszy zboru, pastor i starszy zboru itp.;
f) przyznanie, że w Biblii nie ma zalecenia ordynacji kogokolwiek przez nałożenie rąk ani jednego ścisłego wzorca, wedle którego przywódca winien być wprowadzany na urząd w Kościele chrześcijańskim.

3. Duszpasterstwo mężczyzn i kobiet

Tam, gdzie krąg kulturowy na to pozwala, Kościół winien zezwolić na nieróżnicujące płci duszpasterstwo mężczyzn i kobiet, czyli na równych prawach wystawianie kobietom i mężczyznom listów uwierzytelniających na wszelkie urzędy wymagające ordynacji, tj. pastora, starszego zboru i diakona (diakonisy). Oznacza to usunięcie przez Kościół z Working Policy(2) wszelkich rozróżnień płci związanych z posługą duszpasterską, zgodnie z biblijnym zamiarem umieszczonym w Working Policy w dziale BA 55 pt. „Relacje międzyludzkie”.

Gdyby nie dało się tego wdrożyć jednocześnie na całym świecie, Kościół winien zezwolić na to uniom i wydziałom(3), które o to poproszą. Może się to wiązać z tym, że uznanie w jednym kraju ordynacji, która obowiązuje na całym świecie, wymagać będzie przeredagowania Working Policy, tak aby listy uwierzytelniające pastora ordynowanego były honorowane przez wydział, unię lub diecezję, gdzie zostaną przesłane.

4. Opinia na sesję Generalnej Konferencji w 2015 r.

Proponujemy, aby pod obrady sesji Generalnej Konferencji w 2015 r. trafiła opinia aprobująca zrewidowaną linię postępowania, zgodnie z którą uniom, których rady i komitety wydziałowe zaakceptują ordynację kobiet, wolno na swoim terenie ordynować zarówno mężczyzn, jak kobiety bez różnicowania na płeć.

5. Teologia i praktyka ordynacji: edukacja wyznawców

Kościół winien nie przestawać rozwijać biblijnej teologii ordynacji. Na podstawie naszych badań zachęcamy Kościół do zgłębiania tej tematyki znacznie dokładniej, niż to obecnie czyni Komitet Rewizji Teologii Ordynacji, opracowując zwięzłe wspólne oświadczenie. Winny temu towarzyszyć uporządkowane, zamierzone starania uświadamiania wyznawców w zakresie biblijnych przesłanek na temat ordynacji oraz tego, co według Adwentystów Dnia Siódmego mówi o tym Biblia, nasz jedyny autorytet w życiu i postępowaniu.

Należy stale uczyć wyznawców o Bożej misji, o naturze Kościoła i o ordynacji, zwłaszcza w przypadku nowych wyznawców wywodzących się z katolicyzmu lub prawosławia. Katecheza Kościoła rzymskokatolickiego obszernie traktuje na temat tzw. święceń kapłańskich, jednego z siedmiu sakramentów kładących podwaliny pod kapłaństwo oraz prawo do decydowania o zbawieniu lub potępieniu innych. O święceniach kapłańskich uczy nawet krótki popularny Katechizm Kościoła Katolickiego, tymczasem w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego na temat ordynacji nie mówimy prawie wcale. Lukę tę wypełniły uprzedzenia i bezzasadne tradycje, które uwarunkowały opinię wyznawców na temat ordynacji kobiet oraz ordynacji w ogóle. Tekst Working Policy pozostaje prawie zupełnie nieznany, a w obecnej postaci pozostawia nieco do życzenia.

B) MNIEJSZY NACISK NA OBRZĘDOWOŚĆ:

6. Zastanowienie się nad jak najlepszym słownictwem


Kościół winien dokładnie zastanowić się, czy mądrze jest używać niejednoznacznego, obarczonego rzymskokatolickimi i protestanckimi konotacjami terminu „ordynacja”(4). Konotacjami, dodajmy, niebiblijnymi i dezorientującymi naszych wyznawców, którzy przystali do nas z innych Kościołów. Początki terminu „ordynacja”, sięgające imperialnej administracji pogańskiego Rzymu, z wszystkimi jego przepisami prawnymi i kultem bogów, oraz fałszywej teologii chrześcijańskiej wprowadzonej przez Tertuliana, Cypriana i innych „Ojców Kościoła”, sprawiają, że adwentyści dnia siódmego czują się nieswojo, stosując ten termin. Proponujemy zatem wprowadzenie odpowiedników bliższych biblijnej terminologii, np. „wyznaczyć”, „mianować”, „ustanowić”, „obrać”, „obwołać”, „powołać”. Jeśli ze względu na tradycję zapadnie decyzja o zachowaniu w języku Kościoła terminu „ordynacja” jako zwrotu technicznego, należy uznać, że każdy język na świecie ma swoje własne sposoby nazywania koncepcji „ordynacji”, wolne od naleciałości obecnych w angielskim słowie ordination lub łacińskim ordinatio. Adwentyści w Grecji na przykład używają powszechnego w grece terminu cheirotoneo, który pojawia się w Dziejach Apostolskich 14,23. W innych językach występują różne inne możliwości i Kościół winien uznać pragnienie danej unii wybrania lepszych terminów w miejscowym języku niż „ordynacja” i „ordynować”.

7. Usunięcie posmaku rytualistycznego i konsekracyjnego

Zważywszy, co na temat ordynacji mówi Nowy Testament, w którym należy szukać wskazówek odnośnie do chrześcijańskiej posługi duszpasterskiej – proponujemy, by rytualistyczne i konsekracyjne zabarwienie aktu ordynacji, bliżej nieokreślonego połączenia udzielenia Ducha Świętego lub darów duszpasterstwa z autorytetem w Kościele, zostało radykalnie stonowane i usunięte z życia Kościoła.

8. Opcjonalne nakładanie rąk

Choć uroczystość wprowadzenia na urząd jest pozytywnym elementem, potrzebnym w życiu Kościoła, proponujemy, aby nakładanie rąk nie było obowiązkową składową aktu ordynacji. W Nowym Testamencie apostołowie, słudzy (pastorzy) i nadzorcy (starsi zboru) nie są nigdzie wyraźnie ordynowani przez nałożenie rąk. Na jego kartach jednak znajdujemy jasne przesłanki, by można mówić o „wyznaczeniu” na dany urząd.

9. Nacisk na Boże błogosławieństwo i aspekty praktyczne

Proponujemy, aby podczas uroczystości ordynacji kładziono nacisk na publiczną akceptację kandydata do ordynacji, kościelne potwierdzenie jego powołania przez Boga oraz zadeklarowania służby Chrystusowi i Kościołowi, kościelną akceptację kandydata do posługi nauczycielskiej, kaznodziejskiej i duchowej oraz zwrócenie się do Boga z prośbą o błogosławieństwo.

10. Dokładniejsza weryfikacja kandydatów do ordynacji

Należy dokładnie zbadać, jak wygląda biblijna podstawa do stosowania ordynacji w przypadku takich a nie innych urzędów w Kościele. Wszystkie osoby piastujące stanowiska w zborze są Bożymi sługami, jednak Biblia nie mówi wyraźnie, kto ma być „ordynowany”, a kto nie. Wszyscy urzędnicy na szczeblu zboru, diecezji, unii i Generalnej Konferencji mogą być wprowadzeni na urząd wraz z rozpoczęciem sprawowania danej funkcji. Jest to stanowisko praktyczne i zachęcające, przy czym w Biblii mamy niewiele informacji na temat tego, że ordynować można tylko pastora, starszego zboru i diakona (diakonisę).

C) NIEKTÓRE INNE PROPOZYCJE:

11. Oddzielenie ordynacji od wyboru na przywódcze stanowisko organizacyjne


Należy poczynić wyraźniejsze rozróżnienie pomiędzy ordynacją (wiążącą się z posiadaniem przez pastora ordynowanego listów uwierzytelniających) a wyborem przywódców na zwykłe stanowiska na polach misyjnych, w diecezjach, uniach, wydziałach i Generalnej Konferencji. Ordynacja do posługi duszpasterskiej winna być ordynacją do służenia Słowem Bożym, a nie sprawowania urzędów administracyjnych. Jeśli pastor ordynowany zostaje wybrany na stanowisko organizacyjne, jest to zadanie inne od posługi duszpasterskiej (choć niektóre funkcje mogą się zazębiać). Posiadanie pastorskich listów uwierzytelniających z pewnością daje pewne korzyści osobie piastującej stanowisko administracyjne, jednak Kościół w swojej teologii i linii postępowania winien dopilnować, aby te dwie rzeczy wyraźnie rozróżniano, tak żeby ordynacja nie wiązała się automatycznie ze stanowiskiem administracyjnym czy też organizacyjnym.

12. Podniesienie jakości szkoleń na pastorów i przygotowania do ordynacji oraz większe sprecyzowanie procesów, wymagań i kwalifikacji

Proponujemy, aby na podstawie analizy, którą przedkładamy, Kościół usprawnił procesy i wymogi dotyczące pastorskiej edukacji oraz stworzył lepsze sposoby badania, oceny i rozwoju kwalifikacji u kandydatów do ordynacji.


© Bečići, Czarnogóra, tedNEWS
Tłum. Paweł Jarosław Kamiński dla www.adwentysci.waw.pl

(1). unia – Kościół krajowy (przyp. tłum.)
(2). Working Policy – określające strukturę Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego międzynarodowe prawo, które częściowo może być dostosowane do warunków poszczególnych krajów lub regionów (przyp. tłum.).
(3). wydział – jeden z trzynastu regionów na świecie, obejmujący kilka, kilkanaście unii (przyp. tłum.).
(4). Angielski termin „ordination” używany jest zarówno w Kościołach protestanckich, jak i w katolickim; w tym drugim stosowany jest na oznaczenie „wyświęcenia” (przyp. tłum.).



Czytaj także poprzednie informacje w naszym serwisie dotyczące debaty
na temat rewizji teologii ordynacji:


- Ameryka Płn. mówi „TAK” ordynacji kobiet (2013)

- Wymiana poglądów ws. ordynacji kobiet (2013)

- Jest porozumienie ws. teologii ordynacji (2013)

- Kościół w Danii wstrzymuje ordynacje pastorów (2013)

- Debatowano w sprawie rewizji teologii ordynacji (2013)

- Polak w światowym Komitecie ds. Rewizji Ordynacji! (2012)

- Holenderscy adwentyści za ordynacją kobiet (2012)

- Oświadczenie ws. ustroju Kościoła (2012)

- Komitet Rewizji Teologii Ordynacji powolany! (2012)

- Wydział Transeuropejski a ordynacja kobiet. (2012)

- Oglądaj wywiad z Tedem Wilsonem "Naprzód w jedności". (2012)

- Historyczne ordynacje kobiet w USA. (2012)

- Ordynacja kobiet – Debata trwa. (2012)

- Kolejna diecezja za ordynacją kobiet (2012)

- Kolejna unia za ordynacją kobiet (2012)

- Telewizyjny apel o jedność Kościoła (2012)

- Wysłuchaj wystąpienia Jana Paulsena nt. jedności (2012)

- Treść apelu o jedność w Chrystusie (2012)

- Przywódcy Kościoła apelują o jedność w Chrystusie (2012)

- Unia Kolumbii mówi TAK dla ordynacji kobiet (2012)

- Apel przywódców Kościoła ws. ordynacji kobiet (2012)

- Unia Północnoniemiecka mówi TAK ordynacji kobiet (2012)

- Słowo wyjaśnienia o ordynacji kobiet. (2011)

- Jest decyzja w sprawie przywódczej roli kobiet (2011)

- Kościół na nowo zbada teologię ordynacji (2011)

- Gorąca debata nad kwestią kościelnych ordynacji (2011)

- O ordynacji kobiet rozmawiali w kuluarach delegaci na światowy zjazd Kościoła w 2010 roku

- Kwestia ordynacji kobiet była tematem światowego zjazdu Kościoła w Atlancie w 2010 roku

- O ordynacji kobiet nie tym razem (2010)

- Wysłuchaj archiwalnego wywiadu z pastorem R. Dąbrowskim nt. roli kobiet w Kościele




MEDIA







REKLAMA




REKLAMA




ADRA DLA DZIECI




(c) 2006-2009 Adventist Warsaw Media Group - Niniejszy serwis jest niedochodową i wolontaryjną działalnością członków zboru Warszawa-Centrum.