Kościół Adwentystów Dnia Siódmego
www.adwentysci.waw.pl

EUROPEJSKA MISJA ELLEN WHITE

FELIETON | 26/05/2013 | jk

Europa była pierwszym kontynentem, na który dotarło adwentystyczne orędzie z Ameryki Północnej. Kiedy przywódcy nie przychylili się do prośby byłego polskiego księdza Michała Beliny-Czechowskiego (1818–1876), który gorąco pragnął krzewić w Europie doktryny raczkującego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, Polak na własną rękę zdobył wsparcie ze strony adwentystów świętujących niedzielę.

W 1864 r. przybył do Torre Pellice, doliny waldensów w północnych Włoszech, i zorganizował tam grupę wyznawców, których zapoznawał z naukami Adwentystów Dnia Siódmego. Czechowski utworzył grupy wyznawców także na terenie Szwajcarii i Rumunii.

W końcu jednak do Europy zawitał pierwszy oficjalny misjonarz adwentystyczny. Z uwagi na usilne prośby szwajcarskich wierzących Generalna Konferencja wyekspediowała za ocean Johna Nevinsa Andrewsa, który 16 października 1874 r. przybył do Neuchâtel w Szwajcarii razem z dziećmi Charlesem i Mary (żona zmarła w 1872 r.). W 1883 r., po dziewięciu latach pełnej zaangażowania pracy w Europie, 54-letni Andrews zmarł i został pochowany w Bazylei.

Europa była też pierwszym kontynentem, który odwiedziła Ellen White(1). W 1884 r. na drugim spotkaniu Europejskiego Komitetu Misyjnego w Bazylei przyjęto wniosek postulujący zwrócenie się do Generalnej Konferencji z prośbą do Ellen White, by razem z synem Williamem odwiedziła europejskie placówki misyjne. W odpowiedzi na wezwanie zza oceanu Ellen White w sierpniu 1885 r. przybyła z synem do Liverpoolu, gdzie oboje powitał M.C. Wilcox, wydawca brytyjskiego pisma misyjnego Present Truth. Podwaliny pracy ewangelizacyjnej w Anglii położył w 1878 r. William Ings z Hampshire, a jego dzieło rozwinęli J.N. Loughborough z żoną, którzy przepędzili na angielskiej ziemi pięć lat.

Ellen White podczas pobytu w Anglii odwiedziła Grimsby, od 1884 r. siedzibę działalności misyjnej i wydawniczej, a także kilka innych miast, m.in. Londyn i Southampton. We śnie danym jej w 1874 r. ujrzała konające miasta świata i usłyszała: „Nigdy nie zapominaj, że orędzie, które niesiesz, ma charakter światowy. Ma być głoszone we wszystkich miastach i wsiach, na drogach głównych i pobocznych. Nie należy go zawężać do niektórych miejsc”(2).

Pobyt w Szwajcarii

Z Londynu udała się z synem pociągiem do Dover, stamtąd Kanałem La Manche przeprawiła do Calais we Francji, aby 3 września 1885 r. stanąć w Bazylei (centrali Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Europie Środkowej), gdzie przemieszkała następne dwa lata.

Kiedy odwiedziła dom wydawniczy, „brat Whitney [w 1883 r. zastąpił J.N. Andrewsa] zwrócił się do niej: »Zanim siostra pójdzie na górę, niech obejrzy naszą salę konferencyjną«. Było to piękne pomieszczenie na parterze, dobrze oświetlone i ładnie umeblowane. Siostra White, zlustrowawszy badawczo wszystkie sprzęty, stwierdziła: »Dobra sala konferencyjna. Mam wrażenie, że już ją kiedyś widziałam«. (…). Kiedy dotarła do hali z maszynami, gdzie pracowała prasa drukarska, oznajmiła: »Widziałam już tę prasę. To pomieszczenie wygląda bardzo znajomo«. Po chwili do siostry White podeszło i zostało z nią zapoznanych dwóch młodych pracowników. Ellen uścisnęła im dłonie i spytała: »A gdzie trzeci?«. »Trzeci? «, spytał brat Whitney. »Jest jeszcze starszy mężczyzna – odparła – któremu mam coś do powiedzenia«. Brat Whitney wyjaśnił, że szef zespołu był akurat na mieście w interesach. Kilkanaście lat później siostra White, opowiadając dużej liczbie wiernych w Battle Creek, co zostało jej pokazane w wizji dotyczącej dzieła, które trzeba wykonać za granicą, powiedziała, że widziała prasy drukarskie pracujące w wielu krajach, drukujące dla tamtejszych mieszkańców gazety, broszury i książki na temat obecnej prawdy”(3). Doświadczenie to, rzecz oczywista, było olbrzymią zachętą dla pracowników i wyznawców z Europy, utwierdzającą ich w przeświadczeniu, że wykonują dzieło Boże.

Niedługo po przyjeździe do Szwajcarii Ellen White wzięła udział w spotkaniu III Europejskiego Komitetu Misyjnego Adwentystycznych Placówek Misyjnych w Bazylei. Jedną z uchwał komitetu było poproszenie jej, by zechciała razem z synem „odwiedzić Skandynawię, Wielką Brytanię i inne pola misyjne”(4). W ciągu kolejnych dwóch lat mieszkając doraźnie w Bazylei, wyjeżdżała odwiedzić zbory (parafie) i grupy wierzących w Niemczech, Włoszech, Francji, Danii, Szwecji i Norwegii.

Podróże po Europie

W pierwszą podróż udała się pociągiem przez Niemcy do Skandynawii, gdzie było 18 zborów i około 800 sabatarian. W Oslo w Norwegii przewodniczący miejscowego stowarzyszenia wstrzemięźliwości poprosił ją o wygłoszenie przemówienia w wojskowej hali gimnastycznej, największej sali w mieście. Ellen White postanowiła przedstawić wstrzemięźliwość z religijnego punktu widzenia. Słuchacze, spodziewający się czegoś całkowicie odmiennego, byli „najpierw zdumieni, potem zaciekawieni, wreszcie głęboko poruszeni”(5). Wśród 1600 obecnych znajdowało się wielu znamienitych obywateli, w tym biskup państwowego Kościoła i wielu innych duchownych. Było to największe zgromadzenie, do jakiego przemawiała na terenie Europy.

Europejscy wierzący mieli specyficzne problemy, np. obowiązek służby wojskowej i uczęszczania w soboty do szkoły. Niektórzy rodzice nie puszczający dzieci w sobotę do szkoły karani byli grzywnami, inni więzieniem. Ellen White poradziła wyznawcom dojść do porozumienia ze szkolnymi władzami. „Jeśli się nie uda – mówiła – to trzeba przestrzegać Bożych przykazań bez względu na koszty”(6).

We Włoszech odwiedziła waldensowskie doliny, także jaskinię na górze Bobbio, gdzie uciekający waldensi udusili się dymem z ognia podłożonego przez prześladowców. Europejskie podróże Ellen White do miejsc związanych z Reformacją pomogły jej dokonać w 1888 r. rewizji książki Wielki bój. Syn William w 1934 r. napisał: „Podczas dwuletniego pobytu w Bazylei odwiedziła wiele miejsc, gdzie za dni Reformacji miały miejsce szczególnie ważne wydarzenia. W ten sposób przypomniała sobie lepiej stosowne wizje, które niegdyś miała, a przez to partie książki traktujące o Reformacji znacznie się rozrosły”(7).

Powrót do Ameryki

Trzeciego sierpnia 1887 r. wsiadła w Liverpoolu na pokład statku City of Rome, z którego zeszła osiem dni później w Nowym Jorku. Jej przemyślenia na temat działalności misyjnej w Europie znalazły wyraz na łamach Review and Herald cztery miesiące po wizycie w Szwajcarii. „Po dwuletnim pobycie w Europie – pisała – nie widać już powodów do zniechęcenia tamtejszym stanem sprawy Bożej, podobnie jak nie widać powodów do zniechęcenia jej rozwojem w różnych częściach Ameryki”(8). Czas spędzony w Europie był wielkim błogosławieństwem dla rozwijającego się tam Kościoła. Na przełomie XIX i XX w. Europa z mniej więcej 7000 wyznawców była drugim po Ameryce Północnej skupiskiem adwentystów dnia siódmego.


© Gerhard Pfandl/Adventist World
Tłum. Paweł Jarosław Kamiński dla www.adwentysci.waw.pl

Pochodzący z Austrii Gerhard Pfandl sprawuje funkcję wicedyrektora Instytutu Badań Biblijnych przy Generalnej Konferencji Adwentystów Dnia Siódmego w Silver Spring w amerykańskim stanie Maryland.

1. Zob. D.A. Delafield, Ellen G. White in Europe (Grantham, Eng.: Stanborough Press, 1975) oraz Arthur L. White, The Lonely Years: 1876–1891 (Hagerstown, Md.: Review and Herald Pub. Assn., 1984).
2. Ellen G. White, Testimonies for the Church (Mountain View, Calif.: Pacific Press Pub. Assn., 1948), t. 7, s. 35–36.
3. Ellen G. White, Llife Sketches of Ellen G. White (Mountain View, Calif.: Pacific Press Pub. Assn., 1915), s. 282–283.
4. Ellen G. White, Review and Herald, 03.11.1885.
5. Ellen G. White, Historical Sketches (Basel, Switz.: Imprimerie Polyglotte, 1886), s. 211.
6. Tamże, s. 216.
7. Cyt. za: Arthur L. White, The Ellen G. White Writings (Washington, D.C.: Review and Herald Pub. Assn., 1973), s. 127.
8. Ellen G. White, Review and Herald, 06.12.1887.


CZYTAJ TAKŻE:


- Michał Belina-Czechowski (cz.1)

- Michał Belina-Czechowski (cz.2)

- Polecamy także film dokumentalny o Ellen White pt. PROROCZE NATCHNIENIE



MEDIA







REKLAMA




REKLAMA




ADRA DLA DZIECI




(c) 2006-2012 Adventist Warsaw Media Group - Niniejszy serwis jest niedochodową i wolontaryjną działalnością członków zboru Warszawa-Centrum.