Kościół Adwentystów Dnia Siódmego
www.adwentysci.waw.pl

Wydział Transeuropejski a ordynacja kobiet

AKTUALNOŚCI ZE ŚWIATA | 10/12/2010 | jk

W lutym tego roku Generalna Konferencja poprosiła swoje terytorialne wydziały na całym świecie o przeprowadzenie badania wśród przywódców i liderów w swoich okręgach.

Badanie to miało na celu uzyskanie jasnego zrozumienia ich stanowiska na temat ordynacji kobiet w duszpasterstwie ewangelii:



Spostrzeżenie nr 1: Od ponad trzech dekad Kościół jest zaangażowany w debatę na temat roli kobiet w Kościele. Po wielu analizach nie osiągnięto konsensusu w kwestii czy Biblia lub też Duch Proroctwa popiera lub odrzuca ordynację kobiet w służbie kaznodziejskiej. Kościół potwierdził celowość tego aktu, jako „dopuszczenie wykwalifikowanych kobiet do głębszego uczestnictwa w przywództwie kościelnym oraz poszerzenia zakresu ich odpowiedzialności w obszarze wdrażania programów i projektów Kościoła.”

W trakcie trwania dyskusji postanowiono, iż kobiety będą pełniły w Kościele służbę starszych zborów i pastorów. Została zatwierdzona ordynacja kobiet jako diakonis i starszych zborów, pozostawiając decyzję wydziałowi, jeśli ten uzna to za zasadne, możliwe i przynoszące korzyści odnosząc się do specyfiki środowiskowej samego wydziału.”

Spostrzeżenie nr 2: Doktryna darów duchowych (zobacz List do Rzymian 12:4-8; 1 List do Koryntian 12:1-28; List do Efezjan 4:8, 11-16; Dzieje Apostolskie 6:1-7; 1 List Piotra 4:10,11) naucza, iż Bóg udziela darów do wykonywania służby na rzecz innych, bez względu na rasę czy płeć. Pośród tych, którzy darami są obdarowani znajdują się ewangeliści, prorocy, nauczyciele i pastorzy. Adwentyści rozumieją ordynację jako kościelne uznanie, wyróżnienie i afirmację osobistego daru do przywództwa duchowego. W odróżnieniu od spojrzenia Kościoła katolickiego na ordynację, pojmowanie przez adwentystów dnia siódmego aktu ordynacji wiąże się ze stanowiskiem, iż ordynacja sama w sobie nie jest przyznaniem dodatkowego daru duchowego lub tchnieniem łaski obdarowującej autorytetem nadanym od Boga - istotną sprawą jest czy dary te objawiły się zanim nastąpiła ceremonia ordynacji.

Wyniki badania wewnątrz Wydziału Transeuropejskiego pokazały, że dwa lub trzy kraje (tzw. unie) nie były gotowe na ordynację kobiet ze względu na obawy związane ze specyfiką kulturową, natomiast wszystkie trzynaście regionów (unii) w zasadzie wsparły ordynację kobiet.

Kościół Adwentystów Dnia Siódmego w Wydziale Transeuropejskim stoi w obliczu nadzwyczajnych wyzwań misyjnych z racji wyjątkowego oporu ludzi w tym regionie na ewangelię, gdzie przyłączanie się do Kościoła jest raczej wyjątkiem niż normą. Aby efektywnie wyjść naprzeciw tym oczekiwaniom, Kościół musi zmobilizować wszystkich członków do służby misyjnej i docierania do ludzi z poselstwem, włączając w to dzieło kobiety, które stanowią 2/3 liczby wyznawców. Otwarcie możliwości dla kobiet wraz z ich ordynacją wzmocniłoby rozwój Kościoła w Europie.

Wewnątrz Kościoła, a także w społeczności europejskiej w ogóle, równość płci i doskonałość w przywództwie są terminami priorytetowymi. W wielu regionach wydziału już jest, lub za chwilę stanie się, działaniem nielegalnym czynienie różnicy w traktowaniu ze względu na płeć(1).

Wydział Transeuropejski poczynił ogromny postęp wyznaczając kobiety na takie stanowiska jak sekretarz Wydziału, sekretarz Kościoła w Finlandii, skarbnik Kościoła i Diecezji na Węgrzech, sekretarz/skarbnik Diecezji w Islandii i Słowenii, oraz rektor uczelni i dziekan ds. stypendiów w Newbold College. W odpowiedzi na oświadczenie Rady Kobiet Pastorów w Newbold w roku 2009, Komitet Wykonawczy podczas zimowej konferencji w listopadzie tego samego roku zagłosował nad ustalaniem duszpasterskich ścieżek karier dla mężczyzn (ordynacja) i kobiet (namaszczenie), jako równych co do wartości i znaczenia oraz podlegających transferom w ramach Wydziału.

Jest to nasza chrześcijańska i moralna powinność, aby promować i praktycznie stosować równość płci na wszystkich szczeblach naszej kościelnej organizacji. Jednakże, istnieje prawdopodobieństwo, iż możemy nie sprostać oczekiwaniom naszej świeckiej i prawnej odpowiedzialności, co może postawić Kościół w sytuacji, gdy będzie poddawany działaniom prawnym z perspektywy ustawodawstwa dotyczącego równego traktowania obu płci.

Dwie drogi podejścia do odniesienia się do tych kwestii oraz umożliwienia Kościołowi spełnienia prawnych zobowiązań w zakresie polityki i praktycznych działań są następujące:

Polityka

Polityka, procedury i związana z nią dokumentacja powinna zostać zweryfikowana zapewniając w niej neutralne podejście w zakresie równego traktowania płci oraz zapewniając jednakowe możliwości zarówno kaznodziejom ordynowanym (mężczyźni) i namaszczonym (kobiety).

Praktyczne działania

Promowanie i zachęcanie kobiet do przywództwa jest ważnym elementem w kreowaniu możliwości rozwoju kobiet na każdym szczeblu. Im więcej kobiet biorących udział w lokalnym przywództwie tym więcej pojawiających się dla nich możliwości wzięcia udziału w szerszych obszarach i kręgach przywództwa. Badania ukazują, że kobiety w służbie mają tendencje do:

• przyjmowania oferowanych im drugorzędnych funkcji duszpasterskich, aby dopasować je do swoich sytuacji rodzinnych(2).

• pracowania w niepełnym wymiarze czasu z powodu presji w domu, presji rodziny i w pracy(3).

• korzystania z przerw od pracy duszpasterskiej z powodu zobowiązań rodzinnych(4).

• podejmowania się pracy jako wolontariuszki lub za symboliczną płacę(5).

• akceptowania innych alternatyw takich jak stanowisko kapelana, internetowych misjonarzy, etc.(6).

Powyższe problemy powinny zostać rozwiązane jeśli jakikolwiek znaczący postęp ma być dokonany, a także aby uniknąć możliwych oskarżeń o dyskryminację.

Rekomendacje

1. Wystąpić z prośbą, aby studia w dziedzinie teologii ordynacji, zgodnie z głosowaniem podczas sesji Kongresu Generalnej Konferencji w Atlancie stały się priorytetowe.

2. Wystąpić z prośbą do Generalnej Konferencji o przejrzenie i zweryfikowanie polityki Generalnej Konferencji, tak aby słownictwo i terminologia miała neutralne w zakresie płci brzmienie oraz aby wszystkie ścieżki przywództwa pozostawały otwarte zarówno dla mężczyzn jak i kobiet.

3. Wystąpić z prośbą do Generalnej Konferencji o pozwolenie na zastosowanie pewnego zróżnicowania w modelu prawa kościelnego i zarządzeń, tak aby można było przystosować specyficzne potrzeby i wymagania Wydziału Transeuropejskiego, poprzez dodanie do języka polityki wyrażenia „zwierzchnicy Kościołów i Diecezji powinni być ordynowanymi/namaszczonymi kaznodziejami”.

Mamy wrażenie, że jest to nagląca kwestia, dlatego z szacunkiem prosimy o rozpatrzenie tej sprawy tak szybko jak to jest możliwe, ale nie później niż do kolejnego spotkania dorocznego posiedzenia Rady Generalnej Konferencji w roku 2011.

4. Wystąpić z prośbą do Generalnej Konferencji o pozwolenie na ordynowanie kobiet w duszpasterstwie ewangelii na obszarze wydziału Transeuropejskiego, tak aby stworzyć parytet między kaznodziejami kobietami a kaznodziejami mężczyznami, oraz na procedowanie tego samego procesu i procedur jak obecnie jest to stosowane w przypadku ordynowania mężczyzn i akredytowanych kaznodziei.


© Źródło: Trans-Europan Division Leadership and Ordination of Women
Tłumaczyła: Estera Maria Strama dla www.adwentysci.waw.pl

(1). Europejska Karta Społeczna, która jest dopełnieniem Europejskiej Deklaracji Praw Człowieka stanowi w Art. 20, iż powinna mieć miejsce równość we wszystkich etapach życia zawodowego – dostęp do zatrudnienia, wynagrodzenie i inne warunki zatrudnienia, a także redukcja zatrudnienia i inne formy działania na szkodę pracownika, dostęp do szkoleń zawodowych oraz promocji.

(2). Paula D. Nesbitt, Feminizacja duchowieństwa w Ameryce (Oxford: Oxford University Press, 1997), str.44.

(3). Barbara Browne Zikmund, Adair T. Lummis, Duchowieństwo Kobiet: Uciążliwe Wołanie (Lousiville, KY: John Knox Press, 1998), str. 84; Margaret S. Wiborg, Collier, ‘Studium na temat retencji kobiet duchownych Zjednoczonego Kościoła Metodystów,’ Boston University School of Theology
http://www.bu.edu/shaw/publications/the-clergy-womens-retention-study/united-methodist-clergywomen-retention-study.

(4). Nezbitt, Feminizacja duchowieństwa w Ameryce, str. 45.

(5). Zikmund, Duchowieństwo Kobiet: Uciążliwe wołanie, str. 84.





Dodaj swój komentarz...


MEDIA







REKLAMA




REKLAMA




ADRA DLA DZIECI




(c) 2006-2012 Adventist Warsaw Media Group - Niniejszy serwis jest niedochodową i wolontaryjną działalnością członków zboru Warszawa-Centrum.