Kościół Adwentystów Dnia Siódmego
www.adwentysci.waw.pl

1 grudnia - Światowy Dzień Walki z AIDS

ZDROWIE | 30/11/2008 | jk

Życie wciąż stawia przed nami nowe wyzwania. Zabiegani, zatroskani o jutro, często nie dostrzegamy zagrożeń, jakie niesie współczesny świat. Jednym z nich jest choroba AIDS, która wciąż atakuje, prowadząc do wielu ludzkich tragedii.

Światowy Dzień Walki z AIDS (1 grudnia) to dobry moment aby wspomieć na ofiary tej choroby i zastanowić się nad sposobami niesienia pomocy zarażonym.



Serdecznie zachęcamy do zapoznania się z oświadczeniem Generalnej Konferencji Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego nt AIDS


Zespół nabytego upośledzenia odporności (acquired immunodeficiency syndrome — AIDS) i związane z tym objawy gwałtownie szerzą się na świecie. Na podstawie obliczeń statystycznych szacuje się, że w najbliższej przyszłości, w wielu krajach świata, w każdym zborze liczącym sto lub więcej osób będzie przynajmniej jedna osoba, której przyjaciel lub krewny choruje na AIDS.

Choroba ta jest przenoszona różnymi drogami: drogą płciową, tzn. przez kontakt seksualny z zarażonym partnerem, przez zakażenie krwią zarażoną HIV (human immunodeficiency virus — wirus wywołujący AIDS), przez zrobienie zastrzyku nieodkażoną igłą lub przez transfuzję zakażonej krwi lub jej preparatów. AIDS można zapobiegać przez unikanie przedmałżeńskich i pozamałżeńskich kontaktów seksualnych, czyli dochowanie wierności niezarażonemu współmałżonkowi, a także przez zachowanie należytej ostrożności w obchodzeniu się z krwią i jej pochodnymi.

Adwentyści są zaangażowani w szkolenie w zapobieganiu szerzenia się AIDS. Od lat walczą przeciwko rozpowszechnianiu, sprzedaży i używaniu narkotyków i będą tę walkę kontynuować. Adwentyści wspierają wychowanie seksualne przedstawiające ideę ludzkiej seksualności jako dar Boży dla ludzkości. Biblijna seksualność wyraźnie ogranicza związki seksualne jedynie do małżeństwa i wyklucza wszelką rozwiązłość, która jest głównym czynnikiem ryzyka zarażenia HIV.

Chrześcijańską odpowiedzią na AIDS musi być osobista postawa każdego wierzącego — współczucie, pomoc i pojednanie cierpiących z Bogiem. Jak Jezus troszczył się o trędowatych, dotkniętych straszliwą, zakaźną chorobą, której tak bardzo lękano się w Jego czasach, tak dzisiaj Jego naśladowcy są zobowiązani troszczyć się o chorych na AIDS. Jakub radzi: „Ktoś z was powiedziałby im: Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i nasyćcie, a nie dalibyście im tego, czego ciało potrzebuje, cóż to pomoże?” (Jak. 2,16).

Oświadczenie zostało złożone przez przewodniczącego Generalnej Konferencji, Neala C. Wilsona, po konsultacji z szesnastoma wiceprzewodniczącymi Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, 5 lipca 1990 roku, podczas Sesji Generalnej Konferencji w Indianapolis, Indiana, Stany Zjednoczone.



© General Conference of Seventh-day Adventists





Stosunek Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego do AIDS


Wprowadzenie

Epidemia AIDS (acquired immunodeficiency syndrome — syndrom nabytego upośledzenia odporności) zatacza coraz szersze kręgi każdego tygodnia. Obawiamy się o siebie i nasze rodziny. Martwimy się, nie znajdując skutecznego sposobu na opanowanie i leczenie tej strasznej choroby. Ponadto czujemy się bezradni w obliczu czegoś, co staje się współczesną plagą.

Jak adwentyści dnia siódmego powinni odpowiedzieć na ten globalny kryzys? Jak administracja kościelna, system edukacyjny, system służby zdrowia i zbory mają odpowiedzieć na ten problem? Jak powinni reagować indywidualni wyznawcy?

Swoją odpowiedzią na epidemię AIDS adwentyści dnia siódmego świadczą o swojej misji i celach działania. Musimy zadać sobie pytanie: „Czy nasza misja i cele działania objawiają zamiary i nastawienie Boga wobec ludzkości ukazane w życiu i działalności Jezusa Chrystusa?”

Pragnienie objawiania zbawczej miłości Chrystusa powinno nas skłaniać do oddzielenia choroby i ludzkiego cierpienia od kwestii moralności, okazywania współczucia i życzliwości ludziom chorym na AIDS, oferowania akceptacji i miłości oraz troszczenia się o ich potrzeby fizyczne i duchowe. Powinniśmy czuć się zawstydzeni widząc społeczną postawę odrzucenia, jaką zajmuje się wobec ludzi chorych na AIDS.

Musimy także zadbać o zdobycie odpowiednich informacji o zagrożeniach związanych z AIDS i sposobach szerzenia się tej choroby. Musimy wykorzystywać te informacje, aby chronić siebie i innych ludzi.


Czym jest AIDS?

AIDS jest chorobą zakaźną wywołaną wirusem zwanym wirusem ludzkiego braku odporności (human immunodeficiency virus — HIV). Wirus ten dostaje się do krwioobiegu i atakuje ważną część ludzkiego systemu odpornościowego. W ten sposób organizm zostaje pozbawiony możliwości obrony przed licznymi infekcjami i niektórymi rodzajami nowotworów.

Naukowcy intensywnie pracują nad odkryciem sposobu walki z AIDS. Niektóre leki opóźniają rozwój choroby, a inne pozwalają zwalczać pewne infekcje atakujące ludzi dotkniętych AIDS, jednak do chwili obecnej nie wynaleziono szczepionki ani leku na AIDS, a fachowcy twierdzą, że nie należy się tego spodziewać w najbliższej przyszłości.


Jakie są objawy AIDS?

Już wkrótce po zakażeniu wirusem ludzie mogą przekazywać chorobę dalej, choć sami czują się dobrze i nie mają żadnych objawów tej choroby. Powszechnie używane testy krwi na wykrycie wirusa dają wyniki negatywne przez dwa do sześciu miesięcy od pierwszego kontaktu, a w niektórych przypadkach okres ten może wynosić nawet dwanaście miesięcy.

Kiedy testy krwi na wykrycie wirusa zaczynają dawać wyniki pozytywne, osoby zarażone zazwyczaj nadal nie mają żadnych objawów przez kilka lat. Podczas tego okresu inkubacji nosiciele wirusa są potencjalnym źródłem zarażenia dla innych.

AIDS rozwija się zazwyczaj od pięciu do piętnastu lat od pierwszego kontaktu z wirusem i zakażenia. W roku 1990 przewidywano, że niemal wszyscy zarażeni wówczas wirusem HIV z czasem zaczną chorować i umrą.

Pośrednie stadium choroby zwane AIDS-Related Complex (ARC, zespół objawów towarzyszących AIDS) charakteryzuje się różnorodnymi objawami, takimi jak utrata apetytu, gwałtowna utrata masy ciała, gorączka, owrzodzenia skóry, powiększenie węzłów chłonnych, biegunka, nocne poty, znużenie i osłabienie.

Osoby zarażone mogą umrzeć już w fazie ARC, zanim rozwiną się szczególne infekcje związane z AIDS. Ludzie chorzy na AIDS cierpią zazwyczaj na liczne choroby związane z AIDS, z których większość stanowią choroby zakaźne. Do chorób tych zalicza się przede wszystkim zapalenie płuc, ciężkie postacie zapalenia jamy ustnej, gardła i jelit, biegunkę, utratę masy ciała, długotrwałą gorączkę i nietypowe postacie nowotworów.

Wirus może także atakować system nerwowy, powodując uszkodzenie mózgu, utratę pamięci i koordynacji ruchowej, znaczące osłabienie i zmiany osobowości.


Globalny zasięg AIDS

AIDS występuje niemal we wszystkich krajach świata. W latach 80. dwudziestego wieku AIDS stał się epidemią o zasięgu ogólnoświatowym, a liczba osób mających objawy choroby podwajała się w ciągu 18-24 miesięcy. Niektórzy nazwali AIDS plagą dwudziestego wieku.

Ocenia się, że w roku 1990 około siedmiu milionów osób było nosicielami wirusa. Obecnie jednak dobrze znane choroby, takie jak malaria, przywrzyca i odra zabijają znacznie więcej ludzi na całym świecie niż AIDS. Jednak AIDS pozostaje jednym z największych zagrożeń zdrowia publicznego w wielu częściach świata.

Światowa Organizacja Zdrowia twierdzi, że na początku XXI wieku ponad sto milionów ludzi na całym świecie będzie zarażonych wirusem HIV. Specjalista epidemiolog, dr B. Frank Polk z Johns Hopkins University w Stanach Zjednoczonych, twierdzi, że w połowie lat 90. XX wieku niektóre kraje mogą utracić 25% ludności wskutek AIDS.


Czy AIDS można leczyć?

Takie leki, jak zidovudina (AZT) skutecznie spowalniają rozwój AIDS. Wiele dodatkowych leków jest na różnych etapach testowania i w najbliższej przyszłości może zostać wprowadzonych do dystrybucji. Oczekując na lepsze lekarstwa przeciwko HIV, pacjenci są leczeni na szczególne infekcje i nowotwory, jakie rozwinęły się u nich wskutek AIDS.

W Stanach Zjednoczonych opieka medyczna nad jedną osobą chorą na AIDS kosztuje od 40 do 60 tysięcy dolarów rocznie. Szerzenie się AIDS przekracza możliwości placówek medycznych w wielu częściach świata. Wydatki związane z leczeniem osób chorych na AIDS grożą załamaniem się systemu opieki zdrowotnej nawet w najbogatszych krajach.


W jaki sposób ludzie zarażają się, a w jaki nie zarażają się AIDS?

AIDS jest przenoszona głównie przez kontakty seksualne. Zarażeni mężczyźni i kobiety przekazują wirusa partnerom seksualnym. Ponieważ wirus HIV przenosi się przez krew, do zakażenia może dochodzić także wtedy, gdy osoby przyjmujące leki dożylne używają tej samej igły lub strzykawki, jak również przez transfuzję zarażonej krwi i produktów krwi, a także nieskutecznie wysterylizowane igły przeznaczone do sterylizacji hipotermicznej.

Narzędzia używane do tatuażu, przekłuwania uszu, rytualnych nacięć czy przekłuwania lub nacinania skóry w jakichkolwiek innych celach także mogą stać się nośnikiem zakażenia. Matki mogą przekazywać zakażenie dziecku w okresie płodowym lub w czasie porodu, a także — choć rzadko — przez karmienie piersią.

AIDS nie rozprzestrzenia się przypadkowo. AIDS nie jest przekazywana przez uścisk dłoni, dotyk, obejmowanie się czy przebywanie w bliskości osób zarażonych, o ile nie dochodzi do kontaktu seksualnego lub kontaktu z krwią.

Nie można się nabawić AIDS przez dotykanie klamek, używanie telefonu, jedzenie w restauracji, pływanie w publicznym basenie, korzystanie z publicznych toalet czy uczestniczenie w obrzędzie umywania nóg lub chrztu.

Choć wirus HIV występuje w bardzo nikłym stężeniu w wydzielinach gruczołów łzowych, wydzielinie śluzówki nosa i ślinie, nie rozprzestrzenia się przez kichanie, kaszel czy przypadkowy kontakt. Nie jest także przenoszony przez komary czy użądlenie owadów czy też przez kontakt ze zwierzętami. Nie można się nim zarazić oddając krew.


AIDS a ogólnoświatowa działalność adwentystów dnia siódmego

Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, pełniący swą służbę w niemal dwustu krajach świata, wychodzi naprzeciw wyzwaniom, jakie niesie ze sobą AIDS. Przywódcy Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego we wszystkich instytucjach i zborach muszą aktywnie kształcić wyznawców pod kątem zapobiegania zakażeniu wirusem HIV.

Kościół Adwentystów Dnia Siódmego wychodzi naprzeciw wyzwaniu, jakim jest AIDS, w sposób całościowy i ze współczuciem dla osób dotkniętych tą chorobą. W roku 1987 Generalna Konferencja Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego utworzyła Komitet do spraw AIDS.

Składa się on z ekspertów medycyny, zdrowia publicznego i pielęgniarstwa, a także administracji kościelnej, spraw mniejszości, etyki, teologii i edukacji. Zalecenia tego Komitetu powinny być spełniane przez wszystkie zarządy i rady jednostek organizacyjnych i instytucji kościelnych, celem zagwarantowania zrównoważonego, całościowego i na czasie podejścia do AIDS i związanych z nim problemów.


AIDS a służba pastorska

AIDS to szczególne wyzwanie dla adwentystycznych pastorów i kapelanów. W zborach, społecznościach i szpitalach adwentystycznych znajdują się ludzie zarażeni wirusem HIV. Liczba takich osób wzrasta.

Pastorzy nie powinni się obawiać przypadkowego zetknięcia z takimi osobami, w tym uściśnięcia dłoni czy dokonania obrzędu chrztu. Pastorzy powinni odwiedzać chorych w ich domach czy w szpitalu. Zarażenie wirusem HIV nie powinno mieć wpływu na system odwiedzin pastorskich ani w żaden inny sposób ograniczać służby pastorskiej.

Kryzys wywołany AIDS daje pastorom i kapelanom okazję do publicznego wypowiadania się na temat AIDS, seksualności, świętości i piękna małżeństwa, więzi międzyludzkich oraz praktyk zdrowotnych, które zapobiegają chorobie AIDS.

W zalecaniu i pouczaniu ludzi co do zachowań zapobiegających zarażeniu wirusem HIV, pastorzy i kapelani okazują Bożą miłość i współczucie w praktycznej służbie chrześcijańskiej Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.


AIDS a opieka pastorska

Obawa przed zarażeniem się AIDS nie powinna nas powstrzymywać od okazywania współczucia ludziom i głoszenia ewangelii. Osoby będące nosicielami wirusa HIV i mogące zachorować, powinny znajdować akceptację i wspólnotę w zborze.

Powinni czuć się swobodnie podczas nabożeństw i uczestniczyć w kościelnych wydarzeniach, takich jak chrzest, umywanie nóg i wieczerza Pańska.

Zbór może znaleźć wiele sposobów służenia osobom chorym na AIDS. Wyznawcy mogą przyłączać się do grup wsparcia i osobiście angażować się we wspieranie i wychodzenie naprzeciw potrzebom jednostek i rodzin dotkniętych AIDS.


AIDS a szkoły adwentystyczne

Dziecku zarażonemu wirusem HIV nie można zabraniać uczęszczania do szkół adwentystycznych, gdyż byłoby to niezgodne z duchem ewangelii.

Jednak ponieważ AIDS predysponuje do innych chorób zakaźnych, takich jak gruźlica, w wypadku ich wystąpienia należy podjąć niezbędne środki zaradcze w celu ochrony innych uczniów.

Rodzice i dzieci należy uświadamiać co do AIDS i możliwości zapobiegania rozprzestrzenianiu się tej choroby. Wytyczne dla instytucji wychowawczych i zalecany program nauczania o AIDS są dostępne w Sekretariacie Edukacji Generalnej Konferencji.


AIDS a adwentystyczne placówki służby zdrowia

Adwentystyczne szpitale i kliniki powinny zapewnić takie środowisko, w którym pacjenci chorzy na AIDS otoczeni zostaną pełną współczucia, fachową opieką. Jednocześnie należy wdrożyć procedury i praktyki gwarantujące bezpieczeństwo kadry medycznej i minimalizujące możliwość nieopatrznego wystawienia się na zarażenie wirusem HIV.

Wszelkie igły, strzykawki i narzędzia chirurgiczne muszą być odpowiednio sterylizowane. Krew i produkty krwi powinny być testowane celem zagwarantowania maksymalnego bezpieczeństwa ich stosowania. Zalecenia zapobiegające zarażeniu AIDS w placówkach służby zdrowia są dostępne w Sekretariacie Zdrowia i Wstrzemięźliwości Generalnej Konferencji.


AIDS a pracownicy międzynarodowi

Pracownicy wyznaczeni do pracy na terenach poza ich rodzinnym krajem powinni przejść specjalne szkolenie co do problemów medycznych krajów, w których mają służyć. Pracownicy ci są szkoleni w zakresie wiedzy o AIDS.

Kościół zaleca, by osoby odbywające podróże unikały przyjmowania leków w zastrzykach, jeśli dostępne są doustne substytuty tych leków. Doradza się także zabieranie ze sobą sterylnych, jednorazowych igieł i strzykawek do osobistego użytku w sytuacji, w której niezbędne jest zrobienie zastrzyku.

Zaleca się także unikanie transfuzji krwi i produktów krwi, które mogą budzić podejrzenie, iż nie zostały należycie przebadane.


AIDS a etyka chrześcijańska

Wyznawcy i pracownicy Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego mają chrześcijański obowiązek traktować ludzi chorych na AIDS tak jak Jezus, nasz Zbawiciel, traktował chorych i cierpiących.

Tragiczne jest to, że świat tak odnosi się do ludzi cierpiących na AIDS jak niegdyś odnoszono się do trędowatych — jako „ukaranych przez Boga”, nosicieli śmierci, których należy unikać i izolować. W Jezusie Bóg objawił swój sposób odnoszenia się do chorych i cierpiących.

Jezus często przemierzał duże odległości, wiele dni pieszo wędrując po zakurzonych, kamienistych drogach Palestyny, by swym dotykiem uzdrowić chorych na trąd nieszczęśników. Zawsze okazywał takim ludziom miłość, akceptację, współczucie, a także przebaczał im, jeśli dopuścili się jakichś grzechów. W swej zbawczej miłości niósł życie i uwolnienie od ciężaru grzechu.

Kościół Adwentystów Dnia Siódmego stara się naśladować Chrystusa w Jego służbie. Dlatego też obowiązkiem adwentystów jest okazywanie miłości i akceptacji chorym i cierpiącym, a więc również osobom dotkniętym AIDS.


W jaki sposób zapobiegać AIDS?

1. Ograniczyć życie seksualne do monogamicznego związku małżeńskiego z osobą nie będącą nosicielem wirusa HIV. Kiedy jedna osoba jest zarażona, zaleca się ścisłe stosowanie prezerwatyw.

2. Używać wyłącznie sterylnych igieł i strzykawek.

3. Badać krew przeznaczoną do transfuzji.

4. Sterylizować ostre narzędzia używane do nacinania skóry, tatuażu i obrzezania.

5. Konsultować się z lekarzem we wczesnym okresie ciąży.

6. Uczyć innych ludzi jak zapobiegać AIDS.

7. Unikać takich ryzykownych zachowań, jak seks przedmałżeński i pozamałżeński czy używanie igieł, których sterylność budzi jakiekolwiek wątpliwości.

Dokument przygotowany przez Komitet do spraw AIDS przy Generalnej Konferencji Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego i wydany przez Sekretariat Zdrowia i Wstrzemięźliwości podczas Sesji Generalnej Konferencji w Indianapolis, Indiana, Stany Zjednoczone, w 1990 roku.





Zalecenia Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego odnośnie do epidemii AIDS


Uzasadnienie

Globalna epidemia AIDS w znacznym stopniu wpływa na ogólnoświatową ewangeliczną misję Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Przywódcy Kościoła są zobowiązani reagować na to inicjatywami w zakresie edukacji, zapobiegania i służby społecznej, a także osobistymi przejawami uprzejmości wobec osób i rodzin przeżywających kryzys.

Epidemia AIDS nie zważa na granice państwowe, bariery wyznaniowe, płeć, status małżeński, wykształcenie, dochody czy pozycję społeczną. W wielu krajach świata dziesiątkuje ludność, odbierając życie wielu obywatelom, w tym także wyznawcom Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.

Wszyscy ludzie, a zwłaszcza młodzi, dorastający w erze moralnego rozprzężenia, powinni poznać biblijne zasady ludzkiej seksualności i Boży zamiar, zgodnie z którym seksualna intymność powinna być doświadczana wyłącznie pod osłoną związku małżeńskiego.

Przywódcy powinni dostarczyć wyznawcom rzetelnych informacji, przekazanych w ich własnym języku, w sposób stosowny do ich kultury. Kościół jest wezwany do bycia zarówno głosem profetycznym, jak i głosem miłosierdzia — rzecznikiem i sługą Boga w pełnieniu służby Chrystusowej na rzecz społeczeństwa.

Globalna misja Kościoła, mająca na celu docieranie do wszystkich narodów i ludów, sprawia, iż do grona wyznawców Kościoła przyłączają się osoby, które wcześniej zaraziły się AIDS.

Niektórzy wyznawcy mają w swoich rodzinach osoby chore na AIDS. Epidemia zatacza tak szerokie kręgi, iż w niektórych krajach wkrótce będzie przez nią zaatakowana niemal każda rodzina. Wiele osób uległo zakażeniu w sposób niezawiniony z ich strony.

Postawa osądzania zawsze jest niewłaściwa, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie sposób jednoznacznie ustalić przyczyny zakażenia. Wielu ludzi odczuwa wstyd i lęk, a także cierpi z powodu utraty bliskich, nierzadko ukrywając prawdę o swym przykrym położeniu.

Jezus Chrystus przyszedł, by przynieść uzdrowienie cierpiącemu światu, tak więc adwentyści dnia siódmego są wezwani do okazywania współczucia i troszczenia się o ludzi cierpiących z powodu AIDS. Odpowiednio przygotowani i pouczeni wyznawcy mogą bezpiecznie opiekować się chorymi, zarówno w domu, jak i w placówkach opieki zdrowotnej.


Zalecenia

Kościół Adwentystów Dnia Siódmego uznaje swój chrześcijański obowiązek wychodzenia naprzeciw globalnemu kryzysowi wywołanemu przez AIDS i jego dewastujący wpływ na ludzkość oraz pragnie reagować na wiele sposobów, w tym między innymi przez:

1. Pełnienie Chrystusowej służby nauczania i uzdrawiania na wzór Mistrza, który bez uprzedzeń troszczył się o potrzebujących, przez angażowanie się w wysiłki zmierzające do zmniejszania ryzyka zarażenia AIDS oraz pełne współczucia i pozbawione osądzania troszczenie się o tych wszystkich, których zaatakowała ta epidemia.

2. Wyznaczenie w każdym wydziale Kościoła osoby kierującej odpowiednim personelem i dysponującej środkami w celu wychodzenia naprzeciw wyzwaniom AIDS za pomocą odpowiednich inicjatyw i współdziałania z innymi organami społecznymi i krajowymi.

3. Rozwijanie i kontynuowanie programów edukacyjnych na temat AIDS przy wykorzystaniu dostępnych materiałów. Programy takie powinny być dostosowane do uwarunkowań oraz potrzeb kulturowych i językowych, a kierowane do:

a) Pastorów. Za pomocą programu stałej edukacji i spotkaniom pastorów służącym szkoleniu pastorów w zakresie pomocy osobom dotkniętym AIDS. Pastorzy potrzebują informacji co do zapobiegania, służby miłosierdzia i stosowania funkcji kościelnych, takich jak przeprowadzanie uroczystości pogrzebowych osób zmarłych na AIDS.

b) Nauczycieli. Za pomocą programu stałej edukacji i szkolenia osób przygotowujących się do pełnienia służby z położeniem nacisku na przekazywanie duchowych wartości oraz rozwijania wśród młodzieży umiejętności radzenia sobie z presją natury seksualnej.

c) Rodziców. Za pomocą kształtowania stylu życia zgodnego z wartościami chrześcijańskimi, w tym zwłaszcza związanymi z życiem rodzinnym, a także uświadamiania, iż używanie alkoholu i innych szkodliwych używek ma bezpośredni negatywny wpływ na wartości i praktyki kształtujące zachowania seksualne młodzieży.

d) Wyznawców. Za pomocą kazań, podręczników szkoły sobotniej, porad przedmałżeńskich i działań umacniających więzi małżeńskie, seminariów z AIDS oraz planu edukacji służącej informowaniu o seksualności ogółem i AIDS w szczególności.

e) Społeczeństwa. Za pomocą wykorzystywania możliwości chrześcijańskiego świadczenia i służby w społeczeństwie, a także stosownych działań ewangelizacyjnych i uczestniczenia we wspólnych wysiłkach z innymi organizacjami.

4. Chronienie i wzmacnianie małżeństwa przez:

a) podtrzymywanie dążenia do ideału w kwestii powstrzymywania się od seksu przedmałżeńskiego,

b) zalecanie przedmałżeńskich badań na obecność wirusa HIV u obojga przyszłych współmałżonków w ramach kościelnego programu przygotowania do małżeństwa,

c) wywyższanie Bożego ideału wierności małżeńskiej,

d) zalecanie środków ochrony przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym HIV.

5. Świadome przekazywanie chrześcijańskich wartości następnemu pokoleniu motywowane świadomością, iż osobiste wartości seksualne są ustanawiane w młodości. Należy zapewnić rzetelną informację, forum dla otwartej dyskusji, a także położyć nacisk na moralny wymiar podejmowania decyzji co do seksualności.

Wersja polska powyższych dokumentów została pobrana z portalu www.maranatha.pl.

Czytaj o ostatniej inicjatywie Kościoła Adwentystów dot. zwalczania AIDS




Dodaj swój komentarz...


MEDIA







REKLAMA




REKLAMA




ADRA DLA DZIECI




(c) 2006-2012 Adventist Warsaw Media Group - Niniejszy serwis jest niedochodową i wolontaryjną działalnością członków zboru Warszawa-Centrum.